domingo, 7 de septiembre de 2014
Tremendo Valor Femenino
Era una joven muy guapa
y de muy buena familia,
su novio la abandonó
y al ver que ella estaba encinta.
5 Y los padres, que se enteran
en la situación que estaba,
la deseaban la muerte
y la arrojaron de casa.
Con la lágrima en los ojos
10 se fue en casa su madrina
donde allí la recogieron
como si fuera una hija.
A los siete meses justos
tuvo un niño como un sol
15 y ella sola le lavaba
por no descubrir su honor.
Quince días tiene el niño,
todavía no era cristiano:
por no descubrir su honor,
20 no le había cristianado.
Carmela escribió una carta
y una postal a su novio,
lo cual sería una cita
para verse los dos solos.
25 Rogelio acudió a la cita
que Carmela había mandado
y se la encontró dormida,
sostribada sobre un árbol.
Rogelio se acercó a ella
30 dándole besos al niño,
diciendo qué desgraciado
vas a ser, hermoso niño.
—No digas eso, Rogelio,
no maldigas a tu hijo:
35 ¿y ésos son los juramentos
que tú hacías conmigo?
—Todos esos juramentos
todos te han salido vanos,
tú te quedas con el niño,
40 que yo me lavo las manos.
Al oír estas palabras,
un tiro le disparó
y dando muerte a Rogelio
con el niño se alejó.
45 A la orilla de aquel lago
una carta quedó escrita:
Yo he dado muerte a Rogelio
y yo me la doy solita.
Sostribada: apoyada.
Balada en coplas octosílabas.
Es, en origen, una canción de ciegos.
Otras versiones en la Red:
Versión de Campillo
sábado, 6 de septiembre de 2014
MALA SUEGRA
Roldán
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
viernes, 5 de septiembre de 2014
Los higos y la Guardia Civil
Era un señor de Moreda y venía con un caballo y traía dos cajas de higos en el caballo para vender. Y en un pueblo que se llama Valle de Finolledo, pues paró a hablar allí con algunas señoras. Y mientras tanto unos chicos le robaron las dos cajas de higos que tenía en el caballo. Claro dice un a otro:
-¿Y ahora cómo hacemos para comerlos?
Le dice el otro:
-Pues mira vamos a entrar ahi, en el cementerio y los comemos ahí.
Como las cajas pesaban mucho una la dejaron fuera a la puerta y la otra la pasaron. Y cuando estaban comiendo los higos, dice uno:
-Uno tú y otro yo, uno tú y otro yo, uno tú y otro yo...
Y estaba la Guardia Civil por allí y cuando, claro, sintieron aquellas palabras que decían uno tú y otro yo, se aproximaron al cementerio a ver qué es lo que pasaba. Y cuando ya habían terminado los higos de una caja querían comer los de la otra, dice
-¿Y ahora cómo hacemos?
Y dice uno .
-Pues mira, tu coges la caja al hombro y yo voy a por los que están a la puerta. La pareja de la Guardia Civil que estaba a la puerta...¡trotaban que se mataban!
Recogido en Villar de Acero en Julio del 85 de Magín Díaz Gutiérrez, 75 años .
-¿Y ahora cómo hacemos para comerlos?
Le dice el otro:
-Pues mira vamos a entrar ahi, en el cementerio y los comemos ahí.
Como las cajas pesaban mucho una la dejaron fuera a la puerta y la otra la pasaron. Y cuando estaban comiendo los higos, dice uno:
-Uno tú y otro yo, uno tú y otro yo, uno tú y otro yo...
Y estaba la Guardia Civil por allí y cuando, claro, sintieron aquellas palabras que decían uno tú y otro yo, se aproximaron al cementerio a ver qué es lo que pasaba. Y cuando ya habían terminado los higos de una caja querían comer los de la otra, dice
-¿Y ahora cómo hacemos?
Y dice uno .
-Pues mira, tu coges la caja al hombro y yo voy a por los que están a la puerta. La pareja de la Guardia Civil que estaba a la puerta...¡trotaban que se mataban!
Recogido en Villar de Acero en Julio del 85 de Magín Díaz Gutiérrez, 75 años .
lunes, 1 de septiembre de 2014
Lobo e ovella
EL LOBO DA UNA CARRERA EN VANO
Contábanme a min que era unha ovella que taba rapando nun campizo e que chegara o lobo. E que lle dixera:
-Ay Ovella, voute comer.
-Xan nun me comerás tu non.
-Pois sí que voute comer que teño fame.
-Pois si me vas comer súbete nestas penas ye di tres veces: ¡Bis a bao! (Eu que sei o que sería "bis a bao" como antes falaban... non se falaba castellano)
Ye o lobo por comer a ovella, subiu as penas pa dicir "b is a bao"
Ye mentas tanto a ovella a brincos, tira cara o pueblo. Ye había unha ponte ye pasaban as mulleres a auga (pois antes nun había auga nas casas ye tiñamos que ir o riu por ela.
Ye a ovella ca prisa que levaba por escapar, tropezou ye dou unha topada contra as mulleres ye tiróulas. As mulleres que lle dixeron:
-¡Uy lévete o demo de ovellla! ¿Cómo baxas tan avantada?
-Fui moza ye vou dixosa. Nunca na vida levei tanto medo de lobo nin de raposa.
Ye o lobo que dicía:
-Vaite vaite, que desde que soy lobo barbado nunca levei unha carrera sin bocado.
Recitado por Angustias Alba Mauriz a sus 61 años en Villar de Acero para Julio Camarena de Tradicciones orales leonesas.
Contábanme a min que era unha ovella que taba rapando nun campizo e que chegara o lobo. E que lle dixera:
-Ay Ovella, voute comer.
-Xan nun me comerás tu non.
-Pois sí que voute comer que teño fame.
-Pois si me vas comer súbete nestas penas ye di tres veces: ¡Bis a bao! (Eu que sei o que sería "bis a bao" como antes falaban... non se falaba castellano)
Ye o lobo por comer a ovella, subiu as penas pa dicir "b is a bao"
Ye mentas tanto a ovella a brincos, tira cara o pueblo. Ye había unha ponte ye pasaban as mulleres a auga (pois antes nun había auga nas casas ye tiñamos que ir o riu por ela.
Ye a ovella ca prisa que levaba por escapar, tropezou ye dou unha topada contra as mulleres ye tiróulas. As mulleres que lle dixeron:
-¡Uy lévete o demo de ovellla! ¿Cómo baxas tan avantada?
-Fui moza ye vou dixosa. Nunca na vida levei tanto medo de lobo nin de raposa.
Ye o lobo que dicía:
-Vaite vaite, que desde que soy lobo barbado nunca levei unha carrera sin bocado.
Recitado por Angustias Alba Mauriz a sus 61 años en Villar de Acero para Julio Camarena de Tradicciones orales leonesas.
viernes, 29 de agosto de 2014
Belardo y Valdovinos
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ![]() | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
miércoles, 13 de agosto de 2014
Memoria poética de cierto Villar.
¿Que dicen as tuas fontes...
Das augas transparentes
Espellos refulxentes
Das xanas de Vilar?
¿Qué no alto das cadentes
campás as anduriñas
E qué aquelas valiñas
Sin gado que acadar?
¿Qué dicen as cortiñas
Sin mel ni sementeiras
Cheas de herbas mentideiras
Sin naide pras arar?
¿Qué dicen as silveiras
Das casas das alzadas,
Entoite inda teitadas,
Por xentes do lugar?
E ¿ qué aquelas deixadas
Costísimas e caras,
Difíciles searas,
Dos carros de Vilar?
¿Qué os rius das augas claras
Onde iban rapaciñas
En busca das pociñas
Pra en coiros anadar?
¿Ye qué aquelas cociñas
Ca cinsa amontoada,
Pra abono da corrada,
Sin contos que contar?
¿Qué a terra non sembrada
Das fincas da Penela,
Dos Entralgos na aurela,
Sin naide pras ralvar?
E ¿qué o casón da Escuela
De ninos hoi baleiro
O pé daquel maseiro
Onde ibamos folgar?
¿Qué as casas sin puleiro
Qué as campas sin veceiras
Lameiras sin vaqueiras
Ye os prados sin pastar?
¿Ye qué das fiandeiras
Refuxio das tardiñas
De neve e de morriñas
No inverno de Vilar?
¿Ye qué aquelas festiñas
Na entrada a primaveira
Ca música primeira
Ye o burro pra queimar?
¿Qué o Castro da ribeira,
Cas lápidas silentes,
Das lexendairas xentes
Que forxaron Vilar?
Dicen... que tan presentes
Quentando cada casa
Ca vilarega brasa
Sin nunca se apagar.
Dicen... que todo pasa
Co tempo voandeiro
Mais...tá por vir punteiro
¿Inda un millor Vilar?
Anónimo (De los medios)
Suscribirse a:
Entradas (Atom)







