Visitas

contador de visitas .

jueves, 29 de julio de 2010

ROMANCE DEL NIÑO Y EL MILITAR

                                         Sentido cantar en castellano a  JESUSA PONCELAS  (adaptación in memoriam)











Poñan atención señores   o que lles veño a cuntar


O caso que lle pasara   a un cumplido militar



N’unha estación de Alicante   un tren colle un militar

En un coche de segunda   ye que pra sua casa vai.

Cuando vai querer sentarse   quédache o mozo mirando

Pra unha señora muy guapa   que levaba un nino  en brazos



A señora lle pregunta   -¿ vai para casa de permiso?

Ye o militar lle responde   -Non señora vou cumplido

A señora lle pregunta   -¿de ónde será o militar?

-Soio de Almaden da Mancha   provincia Ciudad Real

Ye miñas señas son éstas:    chámome José Jiménez

Vivo na calle Mayor   número cuarenta e nove



A señora lle pregunta   ye lle dice estas palabras

-¿Me quer aguantar o nino   mentras baxo a beber auga?

Pásanse cuatro estacióis   ye a señora non volveu

Ye o militar c’aquel nino.   -Ahora eu que vou facer

Quédase mirando o nino   ye díce  -non volve a madre.



Viu que na sua mau direita   leva colgada unha chave

Cóllelle a chave o nino   colle e ábrelle a maleta

Ye dentro de alguis papeis    encontra dez mil pesetas

Ye nos papeis que decía:   É pra crianza do nino

Si non lle chegan os cuartos   publiqueno no diario



O chegando na estación   donde todos o esperaban

O verlo con aquel nino    a madre lle preguntaba

Ye a  novia foi saludalo    falámdolle  estas palabras

-Este nino de quén é   tu me teis ben engañada


Desde a estación hasta o pueblo   cúntalles o que pasaba

Cómo lle deran o nino   ye as perras que lle deixara

Preparan pra a sua boda   Ye muy pronto se casaron

Ye colleron aquel nino   Ye a biberón o criaron

O cumplir os 15 anos   méteno nun buen taller

Pra  que aprendera un oficio   que eran os deseos dél



Cuando o rapaz tuvo oficio   quixo irse a Barcelona

Ye colocouse de chófer   con unha noble señora



Ya levaba varios meses   sirvindo naquella casa

Dábanlle mutos regalos   Polo ben que se portaba.



Un día aquela señora   O reclama o sou despacho

-Escutia que vou falarte   Escutia cómo te falo

Si tu te casas conmigo   Como hoy non teño mais nadie

Todo este meu capital   Será tou ye pra os tous padres.



A señora lle pregunta   Co mairande sentimento

- ¿ non ten usté padre e madre?  Eu guardarei o secreto.

-Si señora teño padres   Mais muy buenos non serán

Que cuando eu era un ninín   Me deron a un militar



-Fillo do meu corazón   Non o fixe a mala fé

Fixelo por lles salvar   A honra da mia familia

Pero vasme perdonar   Perdona querido fillo

Que non fun tan mala madre   Que por eso deixei perras

pra que te criaran ben.   Ye a os que tan ben te criaron

Quero pedirlles perdón   Ye tamén agradecerlles

Este tan grande favor

Homes mulleres ye ninos   Xentes que esta historia oís

Si entendéis o que vos digo   Non o deixéis de decir.

ROMANCE DEL MAESTRE DE SANTIAGO




Romance del  del Maestre de Santiago
Por Antolina



                                                                       


Dia de todos os Reis


Primeira festa do ano

Todas damas e doncellas

O Rei pídenlle o aguinaldo

A non ser doña María

Que as portas quedou do atrio


- ¿Qué pides doña María

Que pides por aguinaldo?



-O que eu pídoche meu Rei

Que me has de dar de aguinaldo:

Pídoche unha cabeza

A do maestro Santiago.



As cabezas de homes buenos

Non se dan por aguinaldo

-¡correi correi meus criados

Correndo vais degollarlo!



Matáronlo ye a cabeza

A María lla cimbraron



María c’aquela rabia

Tiróula os perros de amo

Os perros anque eran perros

Levaronla pro sagrado

Cas patas fixeron tumba

Ye co fucín a enterraron

viernes, 23 de julio de 2010

Romance de Don Bernardo (Por Magín)








-Mátala Bernardo, mata a tua María


que con un galán, vina o outro día



Eso non cho creio, nin pódolo crer

que eso non o fai a miña muller



-Eso sí que o creies, que pódeslo crer

que eso sí que o fai a tua muller

pois co sou galán eu volvina a ver



-Súbete María, súbete o Castillo

mentras eu aguzo meu novo cuchillo



Mama nino mama, non deixes nin gota

que esta a tua madre non che dará outra



Báixate María, baixa do Castillo

pois ca tua dulzura, lévasme vencido

viernes, 2 de julio de 2010

O renubeiro da Serra

                                                                     
O renubeiro da Alzada por Delmiro Pérez Alonso Unha vez taban mallando eilí enriba –nós tiñamos antes unha alzada, ye temos unhas cabañas-. Eilí hay muta pradería ye antes sembrábase centeno ye hallábase a pau, pero é muy largo ye costo o camín ye leva cegar tres horas a pé co carro desde esquí. Ye taban mallando ye no momento preparóuse o trueno; ye claro, había un renubeiro eilí que non sabían o que era. A xente que había eili non sabía que era o renubeiro. Ye entonces pois preparóuse a nubre cuando a xente taba mallando- mallábase inda a pau, a pértiga, ye claro, a nubre iba descargar. Entonces saíu o renubeiro ye acenoulle  así: -Adelante Pedro con las mulas. Ye a nubre non podía andar mais porque iba muy cargada de pedra ye responde: -No puede, que revienta O renubeiro: -¡Si revienta que reviente; tú tira palante! Ye non descargou eilí, fíxolo mais adiantre , pro Corno Maldito que é un pico que hay por riba de Campolauga, muy alto. Ye na Alzada de Vilar por entonces siguiu a malla en paz.

domingo, 20 de junio de 2010

O lobo ye a Ovella



Por Alfredo Poncelas.
(In Memoriam)

Ehí por abaxo temos un muín que ten un prado grande o lado. Ye había unha ovella con un cordeirín pastando eilí.

Como ya se facía de noite, o cordeirín desconfiaba que iba vir o lobo ye decíalle a mai:

-Vamos madre, que vai vir o lobo.

Ye a ovella respondíalle:

-Pace, pace outro pouquíchín.

Ye a ovella veña comer, veña comer... Cuando pasaba un pouco, o cordeirín outra vez:

-Vamos madre, que vai vir o lobo.

-Pace, pace outro pouquichín.

Ye así deste xeito hasta que chegou o lobo. Entonces botáronse a correr, pero a ovella douse conta de que o lobo corría máis, ye díxolle o lobo:

Mira agárrate ehí o rodesmo do muín, ye eu bótoche o cordeiro pola canal.

Ye bueno, o lobo foi e abrazóuse o rodesmo do muín; ye entonces a ovella e ver de lle botar o cordeiro, botóulle a auga.

Entonces o muín empezou a dar voltas, a dar voltas ... Ye o lobo dicíalle:

-¿Para bailón se queres ou non,
  para bailón se queres ou non...!
  ¡Para tarabelo
  ye senon que te leve o demo!

Hasta que morreu eilí o lobo dando cabezadas contra as paredes do muín.

sábado, 10 de abril de 2010

VITO




O MEU PADRÍN VITO


Victor Gutiérrez Abella, o meu padrin Vito.

Vito, aparte de ser no pueblo a persona que máis sabía das abellas ye tamén  de inxertar castañeiros e cireixáis,  de  plantar nogáis ,  caroceiros , ciroleiros, figáis… no tempo justo en que seguro iban prender, era un mineiro profesional ye un xardiñeiro con xeito, que gastaba un humor muy do sou ye unha ironía (que as veces a xente non entendía ye dician que era "arromatado". A min alguas veces pásame igual) Era o meu padrín.

En tempo do inverno, aló polo xaneiro, eu quería dormir na casa da tía Marina pra ver o que me deixaban "os reis do padrín".

Era o padrín máis rumboso de Vilar ye namais Domingo o da tía Lucía, o vir de Francia, podíase acomparar a él.

Vito a mais de aquelas pistolas das restralletas das festas e que levaba con él cuando iba cas vacas o Pedragalón ye das que Loy me gastaba as duas tiras nunha tarde, regalóume un tractor de corda ye un mono bebedor que inda o teño ye o  quero como un dos millores regalos de cuando rapaz.

Todo o que era dél era tamén pra nos: a sua leña, a motoserra, o trespes, as tenazas, os trebellos  pra matanza… A min tamén ayudábame a catar a mel… todo.

Por muto que eu fale nunca poderei dicir todo o cariño que merece da miña parte en pago polo  que él dou a miña madre cuando de sua comenzou a enfermar (Tamén dáranlle cariño Félix, Lecio, Pepa ye Tiolindo, Petronila, Rosario, Lucía, a tía Rosalía… ye todo o pueblo)

Iba tamén onde él  cuando tiña que poñer paz na sua casa o noso primo Juan.

Chegaba dicindo:

- Haber óh, terás que vir hasta embaxo a poñer paz, óh, terás que vir.

-¿logo que vos pasou esta vez?.
-¡E que con ese nun se pode vivir óh! nun se pode vivir…

-Tou cheu de vos, siempre vos tais aleando, é a última vez que vou, tedes que levarvos ben, home, tedes que levarvos ben, entre irmaus hay que levarse ben.

-¡Anda óh! anda, teis que vir.

-Alá vamos, irei logo.

-De paso deixame unha agulla da lá.

Vito quitaba a gorra ye dáballe unha agulla que levaba prendida pola parte de drento.

-Esta nun me sirve hó, esta nun me sirve, ten a enfiadura pequena.

-Toma esta logo, pero teis que ma volver que nun teño outra.

-¡Nun cha volvo óh!  nun cha volvo. ¡Nin cha pago tampouco óh! nin cha pago.

-Ya acostumbras. Anda vamos logo, Pero hay que levarse ben.

A él tíñanlle respeuto ye por unha temporadiña poñía paz entre eles. Era a única persona ca que non se enfadaban, nin lle deixaban de falar inda que lles rombara.

Tamén cuando eu saía tosendo o corredor, logo de unha noite de festa decíame:

-Así, así, fuma, fuma.

-Ya fumo padrín pero nun me pasa.

-Lástima nun fumaras xurbia envolta en un papel de periódico.

Gracias padrín por ser como eras, gracias polo tou cariño ye polo tou querido recordo. Gracias por todo.

"Pancho"

martes, 23 de marzo de 2010

Los ancestros (por "Pancho")

                                                                   



Existió un tiempo en el que todo Villar era un manojo de vidas en busca de una causa común "vivir".




No era un tiempo de ignorancia como algunos creen, sino un tiempo de profunda sabiduria en el que nuestros mayores sabían y tomaban el camino de la vida observando el vuelo de los pájaros, el movimiento de las nubes o la manifestación de los elementos (mi padre "daba a volta" a una piedra a la puerta de casa y por la vida que habia debajo y la humedad del suelo, sabía si era un buen día para ir a "gadañar").



En ese tiempo no nos lavábamos todos los dias, ni nos cambiábamos de ropa antes de cenar. No existían sofás (gracias si había escano) ni cojines, ni cortinas, ni lámparas (nos alumbrábamos con ganzos y candiles)



No había comodidades ni lujos pero tampoco los echábamos en falta porque no sabíamos que existían y con nuestra vida teníamos bastante.



Pero la memoria del hombre es frágil y el concepto que yo tenía de mi pueblo y sus costumbres se tambaleó con el tiempo.

Los recuerdos fueron barridos y sustituidos por ilusiones que encadenaron mi mente y mi cuerpo a cuestiones materiales y pasajeras.



Nos volvemos tan finos y superiores que no sabemos escuchar a nuestros mayores y cuando los escuchamos no los entendemos. Ya no miramos el vuelo de los pájaros porque estamos tan ocupados que no nos queda tiempo para mirar al cielo.



No tenemos un horizonte claro hacia el que caminar pues al olvidar el recuerdo de nuestro origen, no queremos saber de dónde venimos y por eso tampoco tenemos claro hacia dónde vamos.



Yo tomé la determinación de disciplinarme y escuchar, por eso os voy a segir contando historias y recuerdos de Villar y de todas esas personas maravillosas que a través de la propia vida engarzaban el futuro.



Y es que me he dado cuenta que el futuro de nuestros mayores, es nuestro presente.



Sobre nuestra vida en el pasado: es la que es, pero nadie podrá decir que yo, alguna vez dejé de ser y comportarme como un verdadero vilarego.