martes, 24 de noviembre de 2009
PEDRO MALAS ARTES
Este… era un que sembraba a terra con outro, ye era Pedro de Malas Artes, era Pedro e Satanás.
Ye sembraron unha terra de patacas, ye cuando xa taban curadas, que valían pa arrincar,
él díxole a Satanás:
-Bueno, ¿qué cacho queres tú, o de enriba ou o de abaxo?
Ye endenantes, as patacas florecían ye botaban unhos cachumbos, ye o Satanás, como vía os cachumbos, parecióulle que o de abaxo non tiña res; díxole que él levaba o de enriba. Bueno; Satanás quedóu
muy mal contento, porque non levoú nada; claro, os cachumbos non se podían comer, eran muy riños: amargaban.
Pa outro ano sembránronla de pan. Cuando xa taba seco, pa segare, díxolle:
-Bueno, ¿ahora, tu qué cacho queres?; eu douche a elegir a ti, Satanás; tú colle o que queiras.
Satanás, como a primeira vez collera o de enriba ye non valera pa nada, dixo:
-Eu ahora, collo o de abaxo.
Bueno; Pedro segóu o pan ye o outro tuvo arrincando palla; pero non tiña nada. Antoncias incomodóuse mutísimo ye dixo que o había de matar, si non acertaba a cousa máis feia que houbera no mundo, que o mataba; ye doulle, así un plazo.
Antoncias, Pedro, que estudiaba ye que pensaba, que pensaba..., pero non pudo pensar a cousa que sería máis feia; taba muy triste. Un dia, díxole a muller:
-¿Por qué tas tan triste?
Dixo:
Porque non podo sabere qué cousa será a máis feia, porque hoxe ven o demo por min ye mátame;
por eso- contóulle.
A muller xa sabía da cousa ye dixo:
-Pois mira, non teñas pena ninguha,¸a cousa máis feia que hay, téila en casa.
-¡Home!, ¡que vou ter!
-A cousa máis feia que hay somos as mulleres en coirachos...- Eu oílo cuntar así
- ¿Ye a que hora
ven o demo?
Dixo:
-Ven a noite
Dixo ela:
-Bueno, pois mira, como lua non hay, eu vou ye poñome en coirachos na corte da burra- .
Hala; foi ye púxose en coirachos; púxose ca cabeza entre as pernas, pa que non pudera verlle a cara, porque , si non, conocíala.
Ven o demo e chamóu por Pedro; así:
-¡Pedro!
Respondéu:
-¿Que? ¿Que?
-¿Sabes xa cual e a cousa máis feia?
Dixo:
-Sí; vai mirar ehí, a corte da burra, que eilí tá a cousa máis feia. Hala marchoú eilí, empezóulle a
mirar por todo oredor, pero, como taba, non sabía qué era; dixo:
-¡Pero qué será esto! Burra no e. Vaca tampouco. E verdad que con Pedro non hay quen poda;
ésta e la cosa máis feia que hay.
Ye ganóulle a Satanás. Eili constatou o feito nun escritu que ansi dicía , como eu cho conto a tí, pouco máis ou menos.
Recitado por Angustias Alba
viernes, 20 de noviembre de 2009
O Noso Señor das Ribeiras do Burbia
O NOSO SEÑOR NOS ANCARES DO BIERZO
Fai muto tempo que houbo un poblado de xentes extrañas e riñas no que o presente tán as terras de Lentelláis e os prados das Moas. Aquela xente non era nin con muto tan acollidora como foron despóis e inda son as xentes do presente en Vilar.
Cúntase que un home que dicía que era o amo das Augas, do Tempo e do Fogo, chegóu o pueblo, de paso pros Ancares galegos, medio morto de fame unha fría tarde de Xaneiro. Comenzóu a nevar e pidíu pasá-la noite o subeiro nalgúa casa de pedras e palla. Maís naide dos que mais tiñan quixo acollélo.
Namáis o tíu Simenón que vivía ca súa muller e unha filla noviña, que chamábana Sara, no que naquel tempo era o Pico do Lugar, atendéulo, deixóulle quentarse no escano o pé do lume, e dóulle unha copa de oruxo de arandos e un cacho de ceciña de corzo con pan. Logo deixáronlle un par de banizas de palla pra que durmira no quente da corte cos bois e cos porcos.
O día siguente de mañá dou as gracias o home e, sin querer abusar dos poucos recursos desa boa familia co acollera no día de hoite, marchóu o lugar abaixo pidindo unha cobertura e algo de queixo pra seguí-lo viaxe.
En contas de axudá-lo, acantázano e azuzan os perros que rompénlle as roupas e cuando xa parecía que iba morrer cas dentelladas dos cáis sálvase atravesando as xeadas augas do ríu que abriron camín a unha seña súa, zarrándose logo de forma que os perros non puderon persegui-lo porque quedaron atrapados debaixo das augas xeadas. Xa cuando se víu a salvo dos canes, que morreran afogados,sube o camín da Veiguiliña e póise a descansar un pouquín na fonte do Rodo.
Eilí bebe auga e repóise e collendo todo o aire que pudo soltóuo de golpe dun soplo, que transfórmase en lume.
Quedóu todo o pueblo envolto nunha nubre de fumo
Quedóu todo o pueblo envolto nunha nubre de fumo. E prenden as flamas na palla das casas, nos palleiros e hórreos, queimándose todo menos a casa do tíu Simenón. Fáise noite e durme debaixo de unhos fulgueiros o quente dun lume que fixo o pé dos rebolos do Rodo, e o día siguente baixa a entrada do pueblo queimado aquel home quo enthoite non atopara nos outros ningúa compasión. E de novo lles dice que Él era o amo do Tempo, das Augas e do Fogo.
Algún dixo que debía de se-lo Bautista ou o mismísimo Cristo e por eso que as xentes ben cheas de medo arrodíllanse e lle píden clemencia.
O home dixo que pra perdonarlles, tiñan que sacrificar cada día durante unha semana, unha moza que fora inda virxen, escolléndoa a sortes e afogándoa na poza do Inferno cunha pedra atada o pescozo
Tocóulle de ser a primeira en morrer a Sariña do Pico do Lugar. Mais vindo os choros da familia que o acollera na noite primeira que chegara o poblado, perdonóulos a todos maís mandándolles vivir sempre vagando polo mundo.
Solo quedóu a familia do Tiu Simenón.
Deili a pouco chegaron outras xentes pacíficas e traballadoras que levándose ben ca familia que quedara refixeron todos xuntos un pueblo algo máis arriba entre os ríus de Porcarizas e Teixeira. Xámarono Vilar e, enterados polo tío Simenón da historia do Cristo , sempre foi un dos pueblos da zona que mellor acolleron as xentes forasteiras que chegaban ou que pasaban polo pueblo.
Fai muto tempo que houbo un poblado de xentes extrañas e riñas no que o presente tán as terras de Lentelláis e os prados das Moas. Aquela xente non era nin con muto tan acollidora como foron despóis e inda son as xentes do presente en Vilar.
Cúntase que un home que dicía que era o amo das Augas, do Tempo e do Fogo, chegóu o pueblo, de paso pros Ancares galegos, medio morto de fame unha fría tarde de Xaneiro. Comenzóu a nevar e pidíu pasá-la noite o subeiro nalgúa casa de pedras e palla. Maís naide dos que mais tiñan quixo acollélo.
Namáis o tíu Simenón que vivía ca súa muller e unha filla noviña, que chamábana Sara, no que naquel tempo era o Pico do Lugar, atendéulo, deixóulle quentarse no escano o pé do lume, e dóulle unha copa de oruxo de arandos e un cacho de ceciña de corzo con pan. Logo deixáronlle un par de banizas de palla pra que durmira no quente da corte cos bois e cos porcos.
O día siguente de mañá dou as gracias o home e, sin querer abusar dos poucos recursos desa boa familia co acollera no día de hoite, marchóu o lugar abaixo pidindo unha cobertura e algo de queixo pra seguí-lo viaxe.
En contas de axudá-lo, acantázano e azuzan os perros que rompénlle as roupas e cuando xa parecía que iba morrer cas dentelladas dos cáis sálvase atravesando as xeadas augas do ríu que abriron camín a unha seña súa, zarrándose logo de forma que os perros non puderon persegui-lo porque quedaron atrapados debaixo das augas xeadas. Xa cuando se víu a salvo dos canes, que morreran afogados,sube o camín da Veiguiliña e póise a descansar un pouquín na fonte do Rodo.
Eilí bebe auga e repóise e collendo todo o aire que pudo soltóuo de golpe dun soplo, que transfórmase en lume.
Quedóu todo o pueblo envolto nunha nubre de fumo
Quedóu todo o pueblo envolto nunha nubre de fumo. E prenden as flamas na palla das casas, nos palleiros e hórreos, queimándose todo menos a casa do tíu Simenón. Fáise noite e durme debaixo de unhos fulgueiros o quente dun lume que fixo o pé dos rebolos do Rodo, e o día siguente baixa a entrada do pueblo queimado aquel home quo enthoite non atopara nos outros ningúa compasión. E de novo lles dice que Él era o amo do Tempo, das Augas e do Fogo.
Algún dixo que debía de se-lo Bautista ou o mismísimo Cristo e por eso que as xentes ben cheas de medo arrodíllanse e lle píden clemencia.
O home dixo que pra perdonarlles, tiñan que sacrificar cada día durante unha semana, unha moza que fora inda virxen, escolléndoa a sortes e afogándoa na poza do Inferno cunha pedra atada o pescozo
Tocóulle de ser a primeira en morrer a Sariña do Pico do Lugar. Mais vindo os choros da familia que o acollera na noite primeira que chegara o poblado, perdonóulos a todos maís mandándolles vivir sempre vagando polo mundo.
Solo quedóu a familia do Tiu Simenón.
Deili a pouco chegaron outras xentes pacíficas e traballadoras que levándose ben ca familia que quedara refixeron todos xuntos un pueblo algo máis arriba entre os ríus de Porcarizas e Teixeira. Xámarono Vilar e, enterados polo tío Simenón da historia do Cristo , sempre foi un dos pueblos da zona que mellor acolleron as xentes forasteiras que chegaban ou que pasaban polo pueblo.
jueves, 5 de noviembre de 2009
O Xenio da Libertad
O escurecido, despois de traballo diario nas terras a mocedad e tamén algúis grandes ( non había tele ni arradio nin tragaperras nin discotecas) xuntábanse nalgúa das amplas e acollidoras cociñas baxas do pueblo, como a de Sagrario no fondo do lugar.
Hasta xa ben entrada la segunda cincuentena do século pasado, perdurou a costumbre do fiandón ( que así xamábase a estas xuntadas que noutro tempo foron compostas por fiandeiras) nas aldeas do Bierzo.
Eilí a pé do lume e ca luz dos gabuzos (paus de uces secas)mentras unhas mazaban, outras fiaban , outras e outros, entre traga y trago da bota de viño que nunca faltaba , cuntaban curiosos contos e historias do tempo.
Eran contos sabidos que no fondo taban pra manter o sistema de vida que sempre xirou o redor da familia tradiccional e extensiva.
As doce ou a unha marchaba a xente pras súas casas a descansar cuando era tempo de gran traballo. Pero as veces os sábados ou vísporas das festas chegaba o fiandón hasta entrada a mañá do día siguente
Como queira que fose xa, cuando os niños quedaban dormidos e as maís vellas casi qe tamén tombadas nos escaniles de rebolo negros do fumo, algún mozo novo abría de caladas o cuarterón da porta facendo que os gabuzos morreran . Era o tempo de palpar as tetas as mozas que protestaban aunque case nunca muto.
E así pasaba o tempo sen malicia e caundo xa se sentía el trócala trócala das galochas e zocos da xente lugar arriba cadaún pra súa casa, víanse xa as primeiras luces no alto de Campano...
Esta serie trata das historias cuntadas o que podían haberse cuntado nestos fiandóis. Refeitas personalmente na fala vilarega.
A serie ta aberta, como toda a páx web, as colaboraciois de quen ricorde contos e queira que se poñan eiquí
E vai o conto: con
O XENIO DA LIBERTAD
Fai muto tempo que nas terras dos frius montes de Ancares , onde os nublados envolven a xente , vivía un guerreiro co pelo color como o ouro, e pelica blanca como a neve no inverno, corpo axeitado nin alto nin baixo. Chamábase Itug e andaba cunha espada no cinto e unha gaita no lombo. E cando con ela tocaba a defensa, todos os homes poñíanse en pé tal si foran guiados a morte mais noble: a que os levaba a Grande Verdad.
No Chao Cimeiro había grandes fogatas prendidas e a xente do pueblo bailaba o redor. Era a Festa da Lugnasad . Itug desde lonxe miraba na noite esos lumes, esa festa ofrecida pros Astros e a Terra. Os druidas sentados o lado da xente non falaban e taban serenos. Eles eran os guías de todalas tribus do Castro.
Os bardos tocaban muiñeiras facendo quo aire vibrara nas ramas dos altos pradairos.
Había iu-hu-hus galaicos e astures e a sidra corría, e xuntábanse todos nun múxico grupo.
Itug o guerreiro recordaba o tempo en que él e a sua moza bailaban nas danzas dos ritos da Sega, das Sementeiras, da Terra e dos Solsticios de vrau. E ahora taba solitario polo gusto, mais sabía que taba no camín da Santa Libertad logo de luitar contra os forasteiros invasores que pregaban nos templos de pedra e vivían nas costumbres paganas e nos falsos formalismos hipócritas.. Mais esa luita levarra a sua xente polo medio dos vellos negrillos hasta un despertar cunha nova e magnífica alba do mundo na paz e irmandad.
A Itug lle costaba de crer que os señores de pra aló dos altos montes pregaban a dioses feitos por eles en casas de mármol en contas de facelo nos montes, no castro, nos rius, ou nas fontes, que son os templos da paz sin fronteiras onde o guerreiro fidel é levado as rodeiras dos luceiros no Ceo nas noites claras desde o medio do corro de pedras.
O sabido maiestro Aibrub, o Gran Druida, un vello guerreiro, enseñóulle o respeto por toda las vidas, inda as das herbas pequenas, e a seguir sempre e con todas as cousas o que enseña a Natura. E si había que coller algua cousa da misma, debía volverllo aunque de outra manera o sou peito materno.
Mais non creian así aqueles homes de praló dos altos montes, quenes non respetaban nin rebolos nin chopos, e facían grandísimos templos e luxosos palacios pros sous reis e sous papas.
Así nunca poderán achegar o mundo verde e verdadeiro onde tá o principio de todas as formas, pois o sagrado elixir namais brota no fondo do comulgo con todo ser vivo.
Itug sentíu un ruido que lle recordou outro tempo en que houbo luita fera e cruenta, cuando a sua muller facía frente os que invadiran o Castro. El taba no monte e cuando baixou víraa xa moribunda no prado das Moas.
Os cascos dos asturcones resoaban arimándose o castro e viuse relampaguea-la espada de Itug o lume das fugueiras e soubo que xa lle chegara a sua quenda. Os druidas levantáronse chamando polas forzas do vento, dos teixos , das encinas ,dos negrillos, dos castañeiros, dos robles...Todos os homes foron a unha a chamada dos druidas e cas suas cuirazas de ferro forradas con pel de becerro saíron pra Pena Alta, facendo chocá-las espadas, as fouces, os mazos, os machados e as rodelas de ferro.
E o Xenio da guerra entrou neles o sentir o tocar dos tambores e as gaitas retumbando nas paredes dos montes camposos e das escaleiriñas do Ceo, e chamando desde enriba a luitar pola Libertad hasta ter dulce morte.
Taban xa no peor da batalla e sentiron que non había rencor nin instinto de dominio nin morte. A voz imperiosa da terra xamaba pola volta de algúis. As espadas baixaban como rayos e cunha forza que espantou os riños invasores. Acabouse a luita. As lexiois forasteiras sentiron todaloa raza do poder do Esprito de Lugh . E fuxiron a escape polo valle do Burbia sin parar hasta pasados os vados do Sil.
Cuando o Sol do novo día alumaba xa cedo na mañá, oiuse un canto que foi facéndose grande ca xente que se xuntaba no corro. Non cantaban a Vitoria nin os mortos de mutos nas valiñas e ucedos por onde fora a refrega.
Cantaban por haber conseguido manter os sous homes e montes no Conocemento verdadeiro e na Libertad sagrada. Ofreceron a Vitoria as pedras do Castro, o Encinal, os paxaros da Valiña, as terras do Noguedo, as nogais dos Entralgos, os cireixos da costa, as augas da Lameira, a todo o que mantiña nos sous peitos nobles as enerxías da Terra e que guiaban polo camín verdadeiro dos Druidas.
Cantando baixaron hasta mais aló dos prados do Pedragalón levando o lombo os que cayeran. Fixéronlles a despedida e pousaron os sous corpos no Burbia sagrado pois así volvíanllos a Terra en forma de pedriñas de ouro. E sabían que o sou recordo duraría por sempre como perduran aquelas muxicais augas eternas E todolo pueblo xuntouse esa noite o redor dunha lume, dunha gran fogueira e, dentro dun corro de pedras gigantes, fixeron as honras os guerreiros que tarán xa por sempre no recordo das tribus .
Itug, o bardo guerreiro taba dereito no medio de todos.
Eilí entre os sous irmaus, xentes sin medo nin ataduras, debaixo dun Ceo de lueceiros, o Xenio dos celtas apodérase dél.
Itug colleu a gaita e mentras dela saían as noutas divinas cantou:
De muy lonxe veño traíndo conmigo
Todo o que foi
Antes do primeiro alento.
Como o vento no medio do monte
Atopei cama e comida.
Eilí mismo a Noite
fíxome o sou millor querido
Pois nin siquera a sombra mais oscura
pode tapar os máximos secretos.
Soyo o mazo que escacha o aceiro das fortes cadeas,
Soyo a cacha sagrada
Que invoca o fumeiro que brota do lume.
Soyo a mau do guerreiro,soyo o alto invisible
desde onde abalánzase a aiga
a conquista-lo ceo
Soiche Lugh, a inspiración mairande
e quen en mi se perde
atopa o Universo
jueves, 1 de octubre de 2009
Villar de Acero
14
DE FEBRERO "SAN VALENTIN"
Por Cela
El
amor es innato a los seres que poblamos el planeta. Los machos buscan a
las hembras, o éstas eligen a.... Siempre me
llamó la atención el amor que sienten los
animales domésticos hacia las personas y nosotros hacia
ellos. Este relato no es el caso, pues simplemente se trata
de una historia de amor, en la que me gustaría saber
contarla como la contaría Victor Hugo.
Un
día del mes de noviembre, Simón sale muy temprano
de Villar y caminando entre dos luces, llega a Villafranca para tomar
el autobús que le llevaría a Ponferrada. Como
único equipaje, un pequeño saqueto con las
primeras castañas caídas en Vilar.
No fué difícil sacar el billete puesto que
allí, justo allí en su mano, tenía el
papelín con el nombre y la dirección de su amada,
su calle y....ZARAGOZA.
En el tren recordaba las palabras de su chica, la Virgen del Pilar y
donde José hizo la mili. Donde las hortalizas
bañadas por el Ebro eran grandes como cestos y donde sin
lugar a dudas, le esperaba aquella mujer, en cuyo pensamiento, desde
Agosto, consumía sus horas y le acompañaba en el
pensamiento a donde quiera que estuviera.
Ahora se acordaba de Rosario, cuando le decía que estaba
tolo, que no hiciera toladas y que no dejara que le tomaran el pelo
aquellos pocos que pudieran haberle animado a ir a verla.
¡Si los vecinos de Vilar le vieran..! La chaqueta de tergal y el mejor
pantalón, las botas que compró en la feria de
Santiago y en su pecho aquella cartera de cuero mugrienta, pero muy
suave, con los cuartiños de los dos últimos meses
y en el fardel las pocas viandas que le quedaban.
Razón tenían cuántos le dijeron que
era muy lejos....El sueño quiere vencerle, pero hay que
preguntar y cada poco hay que hacerlo a alguien diferente, que con el
papelín en la mano no debe ser mayor problema.
Ahora
se acordaba de Antonio, que vivía en Barcelona , mucho
más lejos. Claro que él hacía el viaje
en coche, y en coche los caminos son cortos. Había quien
bajaba todos los días a La Villa para comprar el
periódico. La verdad es que hay gente rara.
El señor del gorro rojo, le dijo que en diez minutos
llegaban a Zaragoza y que él le avisaría.
Así pues, es seguro que aquel señor
conocía a su amada y por eso era tan amable.
Estación de Zaragoza por fin. Y allí todos los
locos se habían dado cita. Unos para un lado, otros para
otro; unos se subían a un tren y otros corrían
cargados de maletas pero... ella no estaba.
¿Sería posible que no hubiera cogido bien el recado ... ?
Seis de la tarde y nadie le hace caso. Se hace de noche y el
sueño le vence. La mañana es fría pero
soleada y a Simón le duelen las costillas por el mal dormir
en aquel banco de madera del tren donde en toda la noche las gentes no
pararon de caminar como locos enjaulados.
Sólo estos dos guardias que me meten en el coche y me
llevan....Nada...No, yo vengo a ver a mi novia a.... Es su hija,
dígale que estoy aquí, ¿ No
está...? Pues la espero.
Y allí entre la mirada curiosa de aquellos
señores hasta que llegó y su cara, al verlo
allí. se puso llena de asombro, de alegria...
Sólo Simón sabrá lo que
debió sentir en aquel maravilloso momento. Allí,
a dos metros frente a él....Su adorada. Y él no
hacía otra cosa que sonreir con mirada maliciosa, encogiendo
la cabeza entre los hombros y mirando furtivamente de lado.
Aquello sí era el Amor. No lo que se practicaba en algunos
sitios donde lo que se veía era sólo la locura
del amor.
Como
todas las historias, ésta también
tenía que tener un final. Y después de entregar
las castañas, comer y asearse, su amada, el padre y parte de
la familia le acompañaron al tren, no sin antes darle unas
bolsas con bocadillos y refrescos. Ante tantas muestras de
cariño de aquella familia maña, Simón
metió en las manos de... un fajo de billetes de quinientas y
mil y corrió al tren que ya comenzaba a moverse. Como
testigo involuntario, puedo dar fe que la chica me llamó y
me preguntó que qué hacía con el
dinero, pues en el forcejeo él había tirado parte
al suelo malhumorado . Yo le contesté que lo diera a alguna
fundación de caridad.
Poco
tiempo más tarde, Rosario me indicó por
teléfono la salida de Simón de nuevo a Zaragoza.
Ya in extremis, lo sorprendí sacando el billete y
así una y otra vez, aunque en alguna ocasión nos
la jugó de nuevo y se nos escapó. La chica en
cuestión, se portaba maravillosamente bien y me llamaba, al
tiempo que intentaba hacerle comprender a Simón que con
dinero no se compra a las mujeres y que ella pensaba meterse monja.
Pese
a estas afirmaciones, Simón, delante de la familia, le
rogaba que no lo hiciera y si era preciso que se echara otro mozo, pero
monja no. No sé si algo habrá influido
Simón, pero al dia de hoy la chica permanece soltera.
Yo apreciaba mucho a Simón, pero nunca quiso venir a una
residencia de ancianos.Decía, cuando se le planteaba , que
eso era para los viejos... De todas formas...El Amor, ese sentimiento
tan maravilloso, hace feliz a aquellos que lo sienten, tanto si son o
no correspondidos. Nunca nada ni nadie podrá con
él, puesto que incluso vence a la muerte.

FELIZ DIA DE SAN VALENTIN...¡ NUNCA ES TARDE PARA SENTIN ESE
SENTIMIENTO QUE NOS PERTURBA Y NOS CAMBIA.
DE FEBRERO "SAN VALENTIN"
Por Cela
amor es innato a los seres que poblamos el planeta. Los machos buscan a
las hembras, o éstas eligen a.... Siempre me
llamó la atención el amor que sienten los
animales domésticos hacia las personas y nosotros hacia
ellos. Este relato no es el caso, pues simplemente se trata
de una historia de amor, en la que me gustaría saber
contarla como la contaría Victor Hugo.
Un
día del mes de noviembre, Simón sale muy temprano
de Villar y caminando entre dos luces, llega a Villafranca para tomar
el autobús que le llevaría a Ponferrada. Como
único equipaje, un pequeño saqueto con las
primeras castañas caídas en Vilar.
No fué difícil sacar el billete puesto que
allí, justo allí en su mano, tenía el
papelín con el nombre y la dirección de su amada,
su calle y....ZARAGOZA.
En el tren recordaba las palabras de su chica, la Virgen del Pilar y
donde José hizo la mili. Donde las hortalizas
bañadas por el Ebro eran grandes como cestos y donde sin
lugar a dudas, le esperaba aquella mujer, en cuyo pensamiento, desde
Agosto, consumía sus horas y le acompañaba en el
pensamiento a donde quiera que estuviera.
Ahora se acordaba de Rosario, cuando le decía que estaba
tolo, que no hiciera toladas y que no dejara que le tomaran el pelo
aquellos pocos que pudieran haberle animado a ir a verla.
¡Si los vecinos de Vilar le vieran..! La chaqueta de tergal y el mejor
pantalón, las botas que compró en la feria de
Santiago y en su pecho aquella cartera de cuero mugrienta, pero muy
suave, con los cuartiños de los dos últimos meses
y en el fardel las pocas viandas que le quedaban.
Razón tenían cuántos le dijeron que
era muy lejos....El sueño quiere vencerle, pero hay que
preguntar y cada poco hay que hacerlo a alguien diferente, que con el
papelín en la mano no debe ser mayor problema.
Ahora
se acordaba de Antonio, que vivía en Barcelona , mucho
más lejos. Claro que él hacía el viaje
en coche, y en coche los caminos son cortos. Había quien
bajaba todos los días a La Villa para comprar el
periódico. La verdad es que hay gente rara.
El señor del gorro rojo, le dijo que en diez minutos
llegaban a Zaragoza y que él le avisaría.
Así pues, es seguro que aquel señor
conocía a su amada y por eso era tan amable.
Estación de Zaragoza por fin. Y allí todos los
locos se habían dado cita. Unos para un lado, otros para
otro; unos se subían a un tren y otros corrían
cargados de maletas pero... ella no estaba.
¿Sería posible que no hubiera cogido bien el recado ... ?
Seis de la tarde y nadie le hace caso. Se hace de noche y el
sueño le vence. La mañana es fría pero
soleada y a Simón le duelen las costillas por el mal dormir
en aquel banco de madera del tren donde en toda la noche las gentes no
pararon de caminar como locos enjaulados.
Sólo estos dos guardias que me meten en el coche y me
llevan....Nada...No, yo vengo a ver a mi novia a.... Es su hija,
dígale que estoy aquí, ¿ No
está...? Pues la espero.
Y allí entre la mirada curiosa de aquellos
señores hasta que llegó y su cara, al verlo
allí. se puso llena de asombro, de alegria...
Sólo Simón sabrá lo que
debió sentir en aquel maravilloso momento. Allí,
a dos metros frente a él....Su adorada. Y él no
hacía otra cosa que sonreir con mirada maliciosa, encogiendo
la cabeza entre los hombros y mirando furtivamente de lado.
Aquello sí era el Amor. No lo que se practicaba en algunos
sitios donde lo que se veía era sólo la locura
del amor.
Como
todas las historias, ésta también
tenía que tener un final. Y después de entregar
las castañas, comer y asearse, su amada, el padre y parte de
la familia le acompañaron al tren, no sin antes darle unas
bolsas con bocadillos y refrescos. Ante tantas muestras de
cariño de aquella familia maña, Simón
metió en las manos de... un fajo de billetes de quinientas y
mil y corrió al tren que ya comenzaba a moverse. Como
testigo involuntario, puedo dar fe que la chica me llamó y
me preguntó que qué hacía con el
dinero, pues en el forcejeo él había tirado parte
al suelo malhumorado . Yo le contesté que lo diera a alguna
fundación de caridad.
Poco
tiempo más tarde, Rosario me indicó por
teléfono la salida de Simón de nuevo a Zaragoza.
Ya in extremis, lo sorprendí sacando el billete y
así una y otra vez, aunque en alguna ocasión nos
la jugó de nuevo y se nos escapó. La chica en
cuestión, se portaba maravillosamente bien y me llamaba, al
tiempo que intentaba hacerle comprender a Simón que con
dinero no se compra a las mujeres y que ella pensaba meterse monja.
Pese
a estas afirmaciones, Simón, delante de la familia, le
rogaba que no lo hiciera y si era preciso que se echara otro mozo, pero
monja no. No sé si algo habrá influido
Simón, pero al dia de hoy la chica permanece soltera.
Yo apreciaba mucho a Simón, pero nunca quiso venir a una
residencia de ancianos.Decía, cuando se le planteaba , que
eso era para los viejos... De todas formas...El Amor, ese sentimiento
tan maravilloso, hace feliz a aquellos que lo sienten, tanto si son o
no correspondidos. Nunca nada ni nadie podrá con
él, puesto que incluso vence a la muerte.

FELIZ DIA DE SAN VALENTIN...¡ NUNCA ES TARDE PARA SENTIN ESE
SENTIMIENTO QUE NOS PERTURBA Y NOS CAMBIA.
miércoles, 26 de agosto de 2009
El Barreal en El Cielo

No cielo hay un barrio igual que a “Aira do Barreal”, por que vendo Dios que eran tantos decidiu facer un apartado pa que tuvesen todos xuntos.
O "Galocheiro" taba arreglando unhas galochas escachadas co mancaban nunha dida, mentres que a tia Pepa arimaba o lume un pote de caldo. No cielo comiase muy bien, pero todo eran lambuzadas ye a eles apeteciaselles de vez en cuando unha cazolada de caldo.

Naquel momento unha pita voou o pico da cancela, o tiu Domingo “Galocheiro” ca viu dixolle a Pepa : gggggecoño Pepa, lalguén ven, mira, mira, mira esa pita como escutia.

A tia Pepa apartou o pote do lume pa que nun se ye afumara o caldo, o tiu Domingo deixou a yegre ya galocha e miraron por encima da cancela. Eili no medio da "Aira do Barreal del cielo” taban Jovino yos tius Balbino ye Mercedes rodeados dos fillos Alfredo, Arturo, Gonzalo, Amelinda ye Segundo.



O aire tiña perfume de rosas e uces, había un murmullo grande de batir de alas de angeles, taban esperando a Jesusa que ya subía correndo a abrazalos a costiña arriba. Adela que taba facendo un guiso exquisito, tamen apartou a fuente do lume e saliu a aira.
Daniel que viña a buscar a Segundo apartouse a un lado onda casa de Sidro pa que puderan abrazarse. A tia Filomena, Senorina ya tia Paula que taban charlando na escaleira levantáronse correndo e despertaron a Alfredo (o da tía Filomena), Calzón ye Claudino que taban tosconeando sentados nun meso a sombra das casas.
Fela ye Luís de Angela o oir o revuelo apareceron po lo carreiro de entras casas seguidos de Simón ye Pepe ye Melia. Melia nun levaba o pano pa lucir a larga trenza de pelo negro, era a envidia no cielo por que casi todos os ángeles eran rubios.
Aquello era un revuelo ye un correr dun lado prautro , a tia Pepa chamando po las outras fillas (*), Jovino chamando po la tia Concha, aquello que se enchia de xente, as pitas escorrentadas, a perriña de Alfredo que ladraba a todo mundo…….
Despois de todos os saludos, bicos ye abrazos, ¡¡¡ como no !!! , os hirmaus poinse a cantar: que si “arrimadito a la pipa” que “era de pera la sidra” que si “de la raíz de un manzano”…etc.
Jesusa que é a que ten más voz sobresale por encima dos outros, Arturo que e quen ten mejor timbre nun quer quedar atrás ye fai unas revirivoltas larguísimas de tonos agudos, Alfredo que e quen ten mejor entonación pero que ye gustan as cousas más pausadas sigueos po lo baxo rindose de vez en cuando cuando os outros nun acertan co tono ye enfadase con eles cuando se equivocan sacando o sou cuaderno pa ver a letra, que pa eso as ten todas apuntadas.
Todos se unen as canciones, repasadas as “asturianadas” Arturo cambia de registro e vay por “mañicas” :" “quisiera volverme yedra” ye “el Ebro guarda silencio” ye “la virgen del Pilar dice” ye…etc. e Alfredo po lo tradicional : “ alrededor del molino” ye “por debaixo del puente”…etc. a porfia haber quen o fai mellor.
Conocen un montón de canciones, os ángeles aplauden ye baten as alas, santa Barbora ye santa Lucía (as nosas Santas patronas) nun aplauden por que son as jefas, pero escápaselles unha lágrima.
Vay chegando más xente, a aira ta chea. ¡¡¡ HAY CANTARENA PARA RATO!!!.
Mi condolencia a los hijos y familiares de Jesusa, yo tengo un gran recuerdo de ella y de todos sus familiares que nos han dejado. Descansen en paz.
Pancho. (Moncho Abella)
(*)Amelinda, Anuncia, Jesusa, Bernardina y Felicita
viernes, 21 de agosto de 2009

El Bierzo, cuna de grandes músicos
28/12/2003
Diario de León
Si hablamos de gaita, capítulo aparte merece
El Bierzo.
Pese a la a veces desporporcionada influencia gallega, aquí tiene su propia personalidad en temas y melodías, y es uno de sus instrumentos típicos, casi siempre en coexistencia con la chifla y el tamborín. De los gaiteros fieles a la tradición berciana mencionamos a José Fernández , de Villafranca; José Farelo , de Hornija; Domingo Gutiérrez , Isidro y Santiago Álvarez , de Sotelo; Félix López y Leonardo Gallego , de San Fiz; Gabino González y Manuel Fernández , de Moral de Valcarce; José Lama y Manuel Vázquez , de Pradela;
Emilio y Amable Díaz , y Benjamín y Eladio Gutiérrez (en la foto),

de Villar de Acero;
Virginio Soto , de Paradaseca; Darío Mouriz y Domiciano Brañas , de Balboa; Tiolindo Lamas y Dositeo Castro , de Cantejeira; Miguel González , de El Castro; Francisco Terrado y Serafín Bao , de Oencia; Benjamín Rigueiro , de Gestoso; Francisco Álvarez y Joaquín Bao , de Arnado; Avelino Carrera , de Orellán; Miguel Paz y Silvestre Cuadrado , de La Chana; Esteban Cuadrado , de Borrenes: Jesús y Víctor Álvarez , de San Juan de Paluezas; Saturnino Álvarez , de Vegas de Yeres; Ramiro Carracedo , de Robledo de Sobrecastro; Julián Álvarez , de Yebra; Fidel Álvarez , de Ocero; Florencio Quiroga , de Espanillo; José Rodríguez , de Montes de Valdueza; y Jerónimo y Marcial Panizo , de Bouzas.
La luz de Luna
leyenda Celta
Itug saíu de centinela pra vixilar os redores do castro onde vivía cos sous, pois os darreiros meses houbera alguas incursiois de unha tribu veciña da parte dos montes do que hoy eche Galicia.
Nas darreiras horas, deixara lonxe o poblado ye andaba polo bosque das Liñares. Poderíase decir que todo empezou eilí naquel mismo momento. mais pode ser que xa viñera de muto tempo atrás.
No sitio que taba onde ahora ta o monte que chaman Peliscos a unha media hora do castro do sou grupo abaixo entre rius. O monte taba tan tapado de rebolos que un grupo pequeno de homes podían sair e perderse nun santiamén ye si a mais a calima fixera que podérase sentir sin vela sua presencia, a cousa era por demais pra sentir medo.
Mais Itug xunto a sua familia taba eilí dende ... que o padre do sou abuelo chegara dende o Norte Cántabro buscando novos prados terras ye montes onde poder facer millor vida.
Aquel rebolar de Peliscos fíxose lugar sagrado, onde iban os druidas pra facer os sous altares onde eles solos ye naide mais que eles xuntábanse pra discutir as lleis do castro.
Aquela noite de fina calima. Itug o novo mozo guerreiro, taba presto pra responder as ofensas que recibiran os sous nos darreiros días.
Apartouse algo do grupo ye buscou un sitio onde pudera ter mairande vista do conxunto do monte . Logo de andar uns pasos reparou nunha gran pedra de granito medio tapada polas follas dos rebolos ye pensou que ese era o lugar endoado pra espiar os movementos no monte.
Deixou as armas na terra ye solo co puñal de mau no cinto empezou a subir. A pedra tiña alguas raxas pra agarrarse ye na sua base taba sembrada de pequenos penedos de punta ye que caso de cayer facía a inda mais peligro de mancarse
Itug comenzou a subida sin medo ye cuando chegou o pico, dase conta de que aquela pedra taba n'aquel momento cara a Lúa
Calculou pola posición da Lúa respeuto o sitio do monte onde taba que tiña que ser xa medianoite. A brisa naquel tempo de primeiros da Primavera nun daba muto friu ye xa taban as fogueiras feitas ye preparadas pras ofrendas os Dioses. Así as terras darían abondancia de frutos ye as ánimas dos vivos viríanse libres dos demos espritos.
De repente o valiente guerreiro quedou cego por unha luz que nun soupo de onde viñera. Agachouse un pouco o lado da punta da pedra ye mirando de nun cayer porque taba deslumbrado, quedou quieto con un sudor xeado que lle caía da testa.
De primeiro pensou que taba frente a unha divinidad do monte que vivía cerca da pedra ye él fou molestala ca sua presencia nos sous dominios. Pensou que él rompera a sagrada lley que por sempre a sua familia lle enseñara de manterlle respeuto ye medo.
Pensou que a sua morte taba cercana pero as suas ganas de seguir vivindo, fíxolle agarrarse a que él sempre fora cumplidor cos druidas ye cos sacrificios os Dioses. Ye ahora preguntábase o porqué de que cayera na sua disgracia.
Por en cuanto a luz fórase morrendo sin que o guerreiro celtico se dera conta pois taba inda con ollos cerrados co medo. Escutiou atento o vento dándolle na cara como volvéndolle o alento o esprito e abriu os ollos
Pouco a pouco foi vindo o que pasara. Desde a misma Lúa. unha luz daba no corpo d'unha muller moza. Miroula Itug ye viu que taba vestida con un mantelo blanco ye o sou pelo tiña a color das espigas do pan ye un semblante amable que acabou de tranquilizalo.
Douse conta que a muller taba a sua altura sin tar sobre ningua cousa. Taba no aire..
Quixolle volver o medo que era o medo o divino, o sobrenatural . Pensou que tiña que brincar da pedra enbaixo ye sair correndo a xuntarse cos outros compañeiros do castro antes que ese esprito divino fixese uso do sou poder
Apretou os dentes ye os musclos ye dispusose a brincar o suelo que taba como a dez veces o largo do corpo de Itug. Mais eso nun tiña importancia pra él que sólo quería correr ye segir vivindo.
Taba xa pra brincar cuando a moza bótalle unha mirada dulce sonrindolle caladamente o que fixo que Itug quedara parado namorado didiantre de tanta feitura . Xa iba quitándoselle o medo ye de repente a luz foise morrendo hasta que desapareceu do todo.
O aire volveu a soplar de novo ye o guerreiro atopouse no conocemento da situación de antes . Os outros compañeiros do castro tiñan que andar na sua busca ye él nun podía saber cuanto tempo pasara sin eles pero pra él fora muto muto...Unha eternidad.
Baixou da pedra ye recolleu todas as armas ye botou a a correr na dirección contraria da que viñera desde que se separou do grupo ye despois de alguis metros volveuse mirar . A Lúa xa taba dor detás dél ye víase esa parte de Pelisco como si fora día
Itug pensou que esa noite topárase co mismo esprito da diosa Lúa ye ahora taba seguro de que él ye os sous iban vencer os sous enemigos pois ESA NOITE IBAN TER UNHA BOA COMPAÑEIRA: A SAGRADA LUA.
Adaptación
Suscribirse a:
Entradas (Atom)



